HAKEMİ ALDATMAK HANGİ VİCDANA SIĞAR?
Hakemi aldatmak bir “kurnazlık” değil, düpedüz bir ahlak sorunudur. Çünkü hakem aldatıldığında sadece bir düdük çalmaz; bir emeğin, bir mücadelenin, bazen bir sezonun yönü değişir.
Peki, bu hangi vicdana sığar?
*Vicdanı olan futbolcu, topa gider.
*Vicdanı olmayan, hakeme.
KİMİN İŞİNE GELİR?
*Kısa vadeli kazancı kutsallaştıran yöneticilerin,
*Yeteneği sınırlı olan futbolcunun,
*Baskı kurmayı futbol sanan takımların,
*Futbol aklıyla değil, hakem zaafıyla maç kazanır düşüncesinde olan teknik adamların,
Unutmayın; Bir galibiyet uğruna futbolcunun karakterine göz yuman anlayış, uzun vadede kulübün itibarını da eritir.
ASIL MAĞDUR KİM?
Bu tabloda mağdur sadece hakem değildir.
* Temiz oynayan futbolcu,
* Alın teriyle mücadele eden takım
* Tribünde adalet bekleyen taraftar
* Ve futbolun ta kendisi…
Hakemi aldatmak, rakibe değil emeğe vurulan bir darbedir.
ÇÖZÜM NEREDE?
VAR tek başına çözüm değildir. Asıl çözüm;
*Aldatmaya ağır yaptırım,
*Hakeme baskıya sıfır tolerans.
*Peki, bunlara cezayı kim verecek!
*Kulüp yöneticileri mi?
Futbol Federasyonu mu?
Basın mensupları mı?
Yoksa taraftarlar mı?
Çünkü futbol, rol yapanların değil, dürüst oynayanların oyunu olmalıdır.
Hakemi aldatmak; kazanamayanın, üretemeyenin, sahada karşılığını alamayanın sığındığı bir kestirme yoldur. Gücü yetmeyen adaleti büker, yeteneği yetmeyen rol yapar.
Bu alışkanlığı cezasız bırakan sistem gözden geçirilmeli,
Aldatmanın bedeli olmazsa, ahlak da seçenek hâline gelir.
KİMİN İŞİNE GELMEZ?
*Alın teriyle oynayan futbolcunun
*Adil maç bekleyen hakemin
*Tribünde çocuğuyla maç izleyen babanın
*Ve futbolun kendisinin…
*Hakemi aldatmak, rakibi değil emeği yenmektir.
*Futbol; rol yapanların değil, dürüst olanların oyunu olmalı.
*Aksi hâlde kazanan skor tabelası olur, kaybeden vicdan.
Böyle futbolcuları aslında herkes biliyor.
HERKES BİLİYOR AMA İŞİNE GELDİĞİ İÇİN PRİM VERİLİYOR
Futbolda kimse saf değil. Hakemi aldatmaya yönelik hareketlerin ne olduğunu da, kimlerin bunu alışkanlık hâline getirdiğini de herkes biliyor.
Hakem de biliyor, rakip de biliyor, tribün de biliyor. Peki, o zaman neden bitmiyor?
Çünkü bu düzenin içinde bir gerçek var: İşine geldiği sürece prim veriliyor.
Kendini yere atan alkış alıyor.
Rakibini kışkırtıp kart aldıran “akıllı futbolcu” ilan ediliyor.
Hakemi baskı altına alan “lider”, “kurnaz”, “maçı bilen oyuncu” diye pazarlanıyor.
Burada mesele bireysel ahlak değil artık; sistemsel çürüme.
Bir sonraki yazımızda hakemi aldatmaya yönelik hareketleri yazacağız.
